12 Dreams for Piano

«دوازده رؤیا برای پیانو» (12 Dreams for Piano) ادامه‌ی مسیری است که الکساندر دبیچ (Aleksander Dębicz) از آلبوم Cinematic Piano در تلفیق زبان موسیقی کلاسیک، روایت‌پردازی موسیقی فیلم و بداهه‌پردازی دنبال کرده است. این‌بار ایده‌ی رؤیا نه فقط موضوع، بلکه ساختار موسیقی را شکل می‌دهد؛ دبیچ قطعات را به صورت مینیاتورهای پیانویی و با ارجاع به سنت پرلودهای رمانتیک نوشته است. نتیجه موسیقی کلاسیک کراس‌اوری است که میان ملودی‌های روشن و فضاهای مبهم و خیال‌گونه حرکت می‌کند و نسبت به نمایش تکنیکی، بیشتر بر روایت و تغییر تدریجی حال‌وهوا تکیه دارد.

نقطه‌ی متفاوت آلبوم «REM» است؛ همکاری دبیچ با ویری‌مری (WEARYMARY) که با حضور وکال و شعر، از قالب عمدتاً پیانوی سولو فاصله می‌گیرد و مانند بخشی مستقل در جهان رؤیایی اثر عمل می‌کند. انسجام مفهومی از نقاط قوت آلبوم است، هرچند همین تمرکز بر یک ساز و فضای درون‌گرا باعث می‌شود جذابیت آن بیش از تنوع صوتی، به ظرافت ملودی و اجرای دبیچ وابسته باشد.