پیانوفونیا؛ خلوت پیانویی برونو سانفیلیپو

«پیانوفونیا» (Pianofonía) ادامهٔ روشن زبان موسیقایی برونو سانفیلیپو (Bruno Sanfilippo) در مرز موسیقی نئوکلاسیک و کلاسیک معاصر است؛ زبانی که پیانو را در مرکز نگه می‌دارد و از سکوت، طنین و فضای خالی به‌اندازهٔ خود نت‌ها استفاده می‌کند. این آلبوم در خلوت استودیوی او در کوهستان‌های اطراف بارسلونا شکل گرفته و همین فاصله‌گرفتن از شتاب زندگی شهری در موسیقی هم محسوس است: قطعات اغلب کم‌آرایه، درون‌گرا و متکی بر بیان ظریف پیانو هستند.

نقطهٔ قوت اثر، مهار احساسات به‌جای تأکید نمایشی بر آنهاست. حضور ویولن دوئینا بورا (Doina Bora) در «Huellas en el agua» و «88 caminos» رنگ تازه‌ای به بافت پیانویی می‌دهد، در حالی که قطعهٔ «Pianofonía» با ویلنسل آردی سان (Ardie Son) دامنهٔ صوتی آلبوم را گسترش می‌دهد. در قیاس با تجربه‌های الکترونیک‌تر سانفیلیپو، اینجا سادگی و فضای آکوستیک برجسته‌تر است؛ رویکردی که انسجام زیادی ایجاد می‌کند، هرچند عامدانه دامنهٔ رنگ‌آمیزی موسیقی را محدود نگه می‌دارد.

PIANOFONÍA

پیانوفونیا؛ خلوت پیانویی برونو سانفیلیپو

از همین هنرمند

از همین حس و حال

از همین هنرمند

از همین حس و حال

از همین هنرمند

از همین حس و حال