الگوهای زمان ؛ هارپ، الکترونیک و خاطرات در موسیقی لارا سوموگی
- 1fingerprints
Lara Somogyi
- 2sojourn
Lara Somogyi
- 3mirabel
Lara Somogyi
- 4open fields
Lara Somogyi
- 5elsewhere
Lara Somogyi
- 6overture of
Lara Somogyi
- 7highway nocturne 40 (feat. Clarice Jensen)
Lara Somogyi
- 8sitting circle (feat. Rob Moose)
Lara Somogyi
- 9intimacy gradient
Lara Somogyi
- 10holding suite
Lara Somogyi
- 11alloy IX
Lara Somogyi
درباره این آلبوم
«a [time] patterned» (الگوهای زمان) دومین آلبوم بلند Lara Somogyi (لارا سوموگی) است که در ۲۸ اوت ۲۰۲۶ از طریق «مرکیوری کیاِکس» (Mercury KX) منتشر شده و ۱۱ قطعه با مجموع زمان ۳۵ دقیقه و ۳۵ ثانیه دارد. این اثر در محدوده کلاسیک معاصر و کراساور کلاسیک قرار میگیرد، اما هارپ را از قالب سنتی آن بیرون میآورد و با لوپها، پدال و الکترونیک، تکنیکهای گسترده نوازندگی هارپ، ضبطهای نواری، پردازش امبینت، زبان سمفونیک و صداهای محیطی ترکیب میکند. «اثر انگشتها»، «سفر کوتاه»، «میرابِل»، «دشتهای باز»، «جایی دیگر»، «اورتورِ اف»، «شبانه بزرگراه ۴۰»، «دایره نشستن»، «شیب صمیمیت»، «سوئیت نگهداشتن» و «آلیاژ ۹» قطعات این آلبوم هستند؛ در «highway nocturne 40» Clarice Jensen و در «sitting circle» Rob Moose نیز با سوموگی همکاری دارند. ایده محوری آلبوم، نگاه کردن به زمان نه بهعنوان خطی از گذشته به آینده، بلکه بهعنوان چشماندازی احساسی است؛ جایی که شادی، سوگ، رشد و تغییر، هرکدام الگوهای خاص خود را پیدا میکنند. سوموگی این مجموعه را مانند مجموعهای از «اتاقها» تصور کرده که شنونده میتواند در میان آنها حرکت کند.
لارا سوموگی، هارپیست و آهنگساز آمریکایی، از چهرههای نوآور نسل جدید نوازندگان هارپ است که ریشه کلاسیک خود را در Royal Academy of Music دارد و برای نوآوریهایش در این حوزه عنوان افتخاری ARAM دریافت کرده است. فعالیت او تنها به اجرای کلاسیک محدود نمانده و با هنرمندانی مانند Bonobo، Ólafur Arnalds، Bat for Lashes و London Symphony Orchestra همکاری داشته و در پروژههایی چون «Da 5 Bloods» ساخته اسپایک لی و «Blue Planet II» با موسیقی هانس زیمر نیز مشارکت کرده است. نخستین آلبوم کامل او با نام «!» در سال ۲۰۲۲ منتشر شد و سپس آلبوم مشترک «désert» با Jean-Michel Blais در ۲۰۲۵ نامزد جایزه جونو در بخش بهترین آلبوم بیکلام شد. «a [time] patterned» در ادامه همین مسیر، هارپ را به یک ساز کاملاً شخصی و چندلایه تبدیل میکند؛ سازی که گاهی ملودیک و شفاف، گاهی پردازششده و انتزاعی و گاهی در کنار سازهای زهی و صداهای محیطی ظاهر میشود. حتی قطعه «sojourn» که نخستین قطعه نوشتهشده برای پروژه بود، با تکنیک پدال گسترده، هارپ، زهیها و الکترونیک آغاز میشود و با پردازش گرانولار، مفهوم کشآمدن و بازسازی زمان را به خودِ زبان صوتی تبدیل میکند.












