ALMA AMERICA

Alma America (آلما آمریکا) چهارمین آلبوم گروه اوکارینا (Ocarina) است که در ۱۹۹۷ منتشر شد؛ مجموعه‌ای ۱۴ قطعه‌ای با حدود ۴۶ دقیقه زمان که در آن دیه‌گو مودنا (Diego Modena) نوازندگی اوکارینا را در کنار اریک کوفه (Eric Coueffé) و ویولنسل او قرار می‌دهد. فضای آلبوم بیش از آنکه به موسیقی نیوایجِ صرف محدود شود، به سراغ ملودی‌های شناخته‌شده آمریکای لاتین و قطعات کلاسیک پاپ می‌رود و آنها را با رنگ‌آمیزی نرم اوکارینا و ویولنسل بازآفرینی می‌کند. «خاطرات ایپاکارای» (Recuerdos de Ipacarai)، «آی، می لیانورا» (Ay, Mi Llanura)، «اِل اوماواکنیو» (El Humahuaqueño)، «آلفونسینا و دریا» (Alfonsina y el Mar)، «غم» (Tristeza)، «شاید، شاید» (Quizás, Quizás)، «آلما یانِرا» (Alma Llanera)، «ملودی دولان» (Dolannes Melody)، «گل دارچین» (La Flor de la Canela)، «اضطراب» (Ansiedad)، «اِل کُندور پاسا» (El Cóndor Pasa)، «آمپولا» (Amapola)، «لذت عشق» (Plaisir d’Amour) و «برزیل» (Brazil) قطعات این مجموعه را تشکیل می‌دهند.

Alma America در کارنامه اوکارینا نقطه‌ای مهم است، زیرا پس از جدایی ژان-فیلیپ اودن (Jean-Philippe Audin) از گروه، اریک کوفه به‌عنوان نوازنده ویولنسل به دیه‌گو مودنا پیوست و این آلبوم نخستین همکاری آنها در قالب اوکارینا بود. کوفه که در پاریس متولد شده بود و سابقه نوازندگی به‌عنوان ویولنسل‌نواز ارشد ارکسترها و فعالیت آموزشی داشت، رنگ صوتی گرم‌تری به ترکیب ساز بادی و موسیقی الکترونیک گروه اضافه کرد. آلبوم در برخی بازارهای آسیایی با عنوان Love Letters From Provence (نامه‌های عاشقانه از پروانس) نیز عرضه شد و پس از آن، مودنا و کوفه در سال ۱۹۹۹ آخرین آلبوم استودیویی اوکارینا، Amalia (آمالیا)، را منتشر کردند.