the art of not doing

«هنرِ دست‌کشیدن» (the art of not doing) ادامهٔ مسیر نئوکلاسیک پرام (praam) است، اما نسبت به hush the unquiet mind زاویهٔ نگاهش را عوض می‌کند: آلبوم قبلی به گذشته و اثر آن بر اکنون می‌پرداخت، درحالی‌که این اثر بر خودِ لحظهٔ حال و رهاشدن از الگوهای ذهنی متمرکز است. موسیقی نیز با همین ایده هم‌راستاست؛ پیانو و سازهای زهی همچنان پایهٔ زبان آهنگسازی پرام‌اند، اما در این آلبوم درامز و عناصر الکترونیک هم به دامنهٔ صوتی او اضافه شده‌اند.

نقطهٔ قوت اصلی اثر، خویشتن‌داری آن است. پرام به‌جای متراکم‌کردن تنظیم‌ها، بر ملودی‌های باز، سکوت و جزئیات کوچک تکیه می‌کند و از تجربه‌های چندرسانه‌ای آثار پیشین به سمت بیانی صمیمی‌تر و مینیمال‌تر می‌رود. این رویکرد گاهی عمداً موسیقی را کم‌حادثه نگه می‌دارد، اما با مضمون آلبوم تناسب دارد: تأکید بر حضور، نه حرکت مداوم. the art of not doing بیش از آنکه نمایش تکنیک باشد، تمرینی در حذف و انتخاب دقیق صداهاست.