Templar Chant

«سرود تمپلار» (Templar Chant) از ریک اُلی (Rick Oli) ادامهٔ مستقیم زبانی است که این آهنگساز و نوازندهٔ چندسازه آن را «Templar Chant» می‌نامد: آمیزه‌ای از سرودهای گریگوریایی و بیان اپرایی، با گرایشی آشکار به موسیقی حماسی، گوتیک و موسیقی متن. خود اُلی نیز موسیقی‌اش را ریشه‌دار در موسیقی مقدس می‌داند و این آلبوم این گرایش را به محور اصلی خود تبدیل می‌کند.

عنوان‌هایی چون «Resurrection»، «Cathedral» و «Apocalypse» چارچوب مسیحی و آخرالزمانی اثر را روشن می‌کنند، در حالی که «Angelic Choir» و «Angels Praising the Lord God» وجه نیایشی آن را برجسته‌تر می‌سازند. نقطهٔ قوت آلبوم، انسجام مفهومی آن است: ریک اُلی به‌جای پراکنده‌کردن ایده‌هایش میان نئوکلاسیک، موسیقی سینمایی و آواز آیینی، آن‌ها را زیر یک هویت مشخص جمع می‌کند. در عین حال، نبود نقدهای حرفه‌ای معتبر دربارهٔ خود آلبوم باعث می‌شود دربارهٔ کیفیت تولید، اجرا یا نقاط ضعف آن نتوان با اتکا به منابع موجود داوری دقیق‌تری ارائه کرد.