ویران کردن یک شهر ؛ پست‌راک سینمایی و امبینت از تو دیستروی ا سیتی

To Destroy A City

2011•8 Tracks•41m 15s

TITLE

DURATION

1
Metaphor
To Destroy A City
2:55
2
Narcotic Sea
To Destroy A City
6:14
3
Ilium
To Destroy A City
5:33
4
Philosophy of a Knife
To Destroy A City
6:27
5
Before the Outside's Gone
To Destroy A City
6:25
6
The Marvels of Modern Civilization
To Destroy A City
2:39
7
Goodbye, Dear Friend
To Destroy A City
7:02
8
March
To Destroy A City
4:00

درباره این آلبوم

«To Destroy a City» (ویران کردن یک شهر) نخستین آلبوم استودیویی To Destroy A City (تو دیستروی ا سیتی) است که در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۱ توسط «اِن۵اِم‌دی» منتشر شد. این مجموعه هشت قطعه و حدود ۴۱ دقیقه موسیقی دارد و در مرز میان پست‌راک، امبینت، موسیقی الکترونیک و شِوگِیز حرکت می‌کند. «استعاره»، «دریای مخدر»، «ایلیوم»، «فلسفه یک چاقو»، «پیش از آن‌که بیرون ناپدید شود»، «شگفتی‌های تمدن مدرن»، «خداحافظ، دوست عزیز» و «مارچ» قطعات این آلبوم هستند؛ ساختار اثر بر گیتارهای غرق در ریورب، سینث‌های گسترده، درام زنده و ضرب‌آهنگ‌های الکترونیک استوار است و قطعات اغلب با حرکت تدریجی از بخش‌های آرام و مینیمال به اوج‌های ملودیک شکل می‌گیرند. همین ترکیب باعث شده فضای آلبوم حالتی گسترده، سینمایی و در عین حال عمیقاً احساسی پیدا کند؛ به‌ویژه «خداحافظ، دوست عزیز» با بیش از هفت دقیقه، یکی از طولانی‌ترین و تأثیرگذارترین قطعات مجموعه است.

تو دیستروی ا سیتی یک سه‌نفره سازمحور اهل شیکاگو است که اندرو ولچ درامر، نوازنده سینث و برنامه‌ریز، جف اندرسون گیتاریست و نوازنده کیبورد و مایکل مارشال گیتاریست، پس از تجربه در پروژه‌های موسیقایی مختلف در تابستان ۲۰۱۰ شکل دادند و تنها طی یک سال نخستین آلبوم خود را نوشتند و ضبط کردند. این اثر نقطه آغاز زبان موسیقایی گروه بود؛ زبانی که بعدها در «سانلس» گسترده‌تر شد و با «گو میراژ» به سمت حضور پررنگ‌تر آواز و ملودی حرکت کرد. توضیح رسمی گروه، موسیقی این دوره را آمیزه‌ای از گیتارهای ریورب‌دار، سینث، پیانو، درام زنده و ضرب‌های الکترونیک توصیف می‌کند و آن را در کنار فضاهایی مانند آثار هم‌سبک‌هایشان قرار می‌دهد. در نتیجه «ویران کردن یک شهر» را می‌توان یکی از نمونه‌های شاخص پست‌راک سینمایی اوایل دهه ۲۰۱۰ دانست؛ آلبومی که به‌جای تکیه بر تغییرات ناگهانی، با انباشت تدریجی صدا و ملودی، شنونده را به درون یک چشم‌انداز صوتی گسترده می‌کشاند.