Evgeny Grinko
یوگنی گرینکو (Evgeny Grinko) آهنگساز، پیانیست و چندنواز روس‌تبار است که در سال ۱۹۸۵ در ژوکوفسکیِ روسیه متولد شد و مسیر موسیقایی خود را برخلاف بسیاری از آهنگسازان کلاسیک، از موسیقی راک آغاز کرد. او در نوجوانی با تأثیر از موسیقی پانک، راک سرف و گروه‌هایی مانند نیروانا و پرودیجی به گیتار روی آورد و سپس در گروه‌های نویزراک، سایکدلیک و الکترونیک تجربی به نوازندگی درامز پرداخت. آشنایی با پیانو مسیر هنری او را تغییر داد و سرانجام به آهنگسازی برای پیانو و موسیقی کلاسیک معاصر رسید. قطعهٔ «والس» که در سال ۲۰۱۰ ساخته شد، نقطهٔ عطف این مسیر بود؛ قطعه‌ای ساده و ملودیک که ابتدا در ترکیه و سپس در دیگر نقاط جهان مورد توجه قرار گرفت و نام گرینکو را در میان مخاطبان موسیقی نئوکلاسیک مطرح کرد. نخستین مینی‌آلبوم پیانوی او، «آفتاب زمستانی»، در سال ۲۰۱۱ منتشر شد و پس از آن آثاری مانند «یخ برای آئورلیانو بوئندیا»، «قصه‌های موش کوچولو»، «آلبوم ساده‌دلانه»، «لالایی‌ها» و «مربای پرتقال» جایگاه او را در محدودهٔ موسیقی نئوکلاسیک، مینیمال و سینمایی تثبیت کردند. گرینکو در آثارش از ترکیب پیانو، سازهای زهی، آکاردئون، سازهای کوبه‌ای و ارکستراسیون ظریف استفاده می‌کند و طنز، اندوه و حس دلتنگی را در قطعاتی با ساختارهای نسبتاً ساده اما بسیار تصویرساز کنار هم قرار می‌دهد.در سال‌های اخیر، فعالیت گرینکو دامنهٔ گسترده‌تری پیدا کرده است. آلبوم «مهتاب زمستانی» که در ۷ فوریهٔ ۲۰۲۵ منتشر شد، مجموعه‌ای ده‌قطعه‌ای است که قطعاتی مانند «درخشش ما»، «ذوب شدن»، «آقای سنجاب»، «مورموریشن»، «نامهٔ آگاتا»، «ناقوس شامگاهی»، «غروب خورشید» و «بلیت به رم» را دربرمی‌گیرد و در آن پیانو و سازهای آکوستیک با رویکردی مینیمال و سینمایی در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. این آلبوم در واقع بازگشتی به ریشه‌های پیانویی گرینکو و در عین حال بازنگری در زبان موسیقایی سال‌های پخته‌تر اوست. در سال ۲۰۲۶ نیز آثاری مانند «نوستوس»، «بی‌حال» و نسخهٔ بازسازی‌شدهٔ «روزی روزگاری» منتشر شدند و همکاری او با نیلس هافمن در قالب ریمیکس «روزی روزگاری» ادامه‌ای بر پیوند موسیقی گرینکو با جریان الکترونیک معاصر بود. وب‌سایت رسمی او اکنون از بیش از ۳۵۰ میلیون پخش در اسپاتیفای خبر می‌دهد و «والس» همچنان شناخته‌شده‌ترین قطعهٔ کارنامهٔ اوست؛ قطعه‌ای که به‌ویژه در ترکیه به موفقیتی گسترده رسید و نقش مهمی در تبدیل گرینکو به یکی از چهره‌های شناخته‌شدهٔ موسیقی نئوکلاسیک معاصر داشت.
