Olivia Belli
اولیویا بِلّی (Olivia Belli) پیانیست و آهنگساز ایتالیایی است که در منطقهٔ مارکه در مرکز ایتالیا زندگی و فعالیت می‌کند و موسیقی او در محدودهٔ نئوکلاسیک، پیانوی معاصر و موسیقی مینیمال قرار می‌گیرد. او آموزش کلاسیک پیانو را در کنسرواتوار دنبال کرد و بعدها نزد استادانی چون الکساندر لونکویچ، یورگ دِموس، فرانکو اسکالا و پیِرو راتالینو به تحصیل ادامه داد. بِلّی در کنار میراث آهنگسازانی مانند باخ و شوپن، از موسیقی قرن بیستم و معاصر، به‌ویژه آثار فیلیپ گِلَس، استیو رایش، جرج کرامب و لیگتی نیز تأثیر گرفته است. طبیعت و زندگی در روستا نیز بخش مهمی از جهان هنری او را شکل داده‌اند؛ خودش موسیقی را راهی برای مشاهدهٔ دگرگونی طبیعت و ثبت تجربهٔ درونی انسان می‌داند. نخستین آلبوم انفرادی او، «زندگی شیرین پیانوی من»، در سال ۲۰۱۶ منتشر شد و پس از آن با آثاری مانند «خطوط دیگر»، «جایی که شب هرگز نمی‌رسد»، «چهار ماه»، «مسیر رودخانه» و «خورشید نو» به تدریج زبان شخصی خود را در پیوند میان پیانو، سکوت، طبیعت و روایت تثبیت کرد. «خورشید نو» در سال ۲۰۲۱ نخستین آلبوم او برای لیبل XXIM Records بود.در سال‌های اخیر، موسیقی بِلّی بیش از پیش به سمت روایت‌های مفهومی و پیوند با ادبیات و اسطوره حرکت کرده است. آلبوم «میان‌جهان‌ها» در سال ۲۰۲۴ سفری درونی از میان هشت مکان معنوی بود و در ادامه، پروژه‌هایی مانند «اینترکوسمیا» این مسیر را با تأکید بیشتر بر معنویت و رسیدن به امر ضروری دنبال کردند. نقطهٔ مهم دورهٔ تازهٔ فعالیت او، آلبوم «دایمون» است که در فوریهٔ ۲۰۲۶ منتشر شد و در قالب یک کنسرتو برای پیانو و ارکستر زهی، از «اودیسه» هومر و مفهوم دایمون به‌عنوان ندای درونی و مسیر رسیدن انسان به سرنوشت شخصی خود الهام می‌گیرد. این اثر در سه موومان «عزیمت»، «سفر» و «بازگشت» شکل گرفته و موسیقی باروک ایتالیایی را با زبان نئوکلاسیک بِلّی پیوند می‌دهد. در سال ۲۰۲۶ همچنین آثاری مانند «دالان»، «آستانه»، «آلکوو»، «سرگردان، پس از شوبرت» و «دگردیسی دوم» از او منتشر شده‌اند؛ مسیری که نشان می‌دهد بِلّی در آثار جدید خود بیش از گذشته میان بازخوانی سنت کلاسیک و آهنگسازی شخصی و معاصر حرکت می‌کند.
