SYML
اسیمِل (SYML) نام هنری برایان فنل (Brian Fennell)، خواننده، ترانه‌سرا، آهنگساز و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی اهل سیاتل است؛ پروژه‌ای که از میانهٔ دههٔ ۲۰۱۰ شکل گرفت و خیلی زود با ترکیب پیانو، گیتار، سینث‌ها، تنظیم‌های مینیمال و صدای شخصی و شکنندهٔ فنل شناخته شد. موسیقی او در مرز میان ایندی‌پاپ، آلترناتیو، فولک و امبینت حرکت می‌کند و اغلب از فضای خلوت و تدریجی برای ساختن حال‌وهوایی احساسی و سینمایی بهره می‌گیرد. نخستین آلبوم کامل او، «اسیمِل»، در سال ۲۰۱۹ منتشر شد و قطعاتی مانند «چشمان پاک»، «آتش سوزان»، «تخت» و «عشق من کجاست» را دربر داشت؛ «عشق من کجاست» به یکی از شناخته‌شده‌ترین قطعات کارنامهٔ او تبدیل شد. پس از آن، آلبوم‌های «فضاهای مقدس»، «روز مرگ پدرم» و «هیچ‌کس اینجا زندگی نمی‌کند» مسیر هنری او را به سمت آثاری شخصی‌تر و از نظر تنظیم گسترده‌تر بردند.در آثار اسیمِل، پیانو و سازهای آکوستیک اغلب نقش ستون فقرات موسیقی را دارند، اما لایه‌های الکترونیک، هارمونی‌های کشیده و تنظیم‌های ارکسترال به قطعات عمق و کیفیتی نزدیک به موسیقی متن می‌دهند. آلبوم «هیچ‌کس اینجا زندگی نمی‌کند»، سومین آلبوم استودیویی او، دربارهٔ تغییر، گذر زمان، بزرگ‌شدن و مواجهه با فقدان شکل گرفت و قطعاتی مانند «آرام باش»، «بیدار شو»، «قلب‌های سنگین» و «هیچ‌کس اینجا زندگی نمی‌کند» را شامل می‌شود. در سال ۲۰۲۳ نیز با انتشار EP بی‌کلام «چگونه به خانه رسیدم»، فنل مستقیماً به سراغ موسیقی بدون کلام رفت؛ مجموعه‌ای که خودش آن را تلاشی برای انتقال احساس از طریق ملودی، بدون اتکا به زبان توصیف کرده است. فعالیت او در ۲۰۲۶ نیز ادامه یافت: «صبحِ پس از یک مرگ» در ماه مه و نسخهٔ توسعه‌یافتهٔ اجرای زندهٔ «پاریس، آن‌پلاگد» در ژوئیه منتشر شدند و تک‌آهنگ «من سنگ بودم» نیز در سپتامبر ۲۰۲۶ در کانون انتشارهای جدید او قرار گرفت. نسخهٔ «پاریس، آن‌پلاگد» با اجرای آکوستیک و حضور برایان آیشلبرگر، زاوادی مورو و کایل مور، وجه عریان‌تر و صمیمی‌تر ترانه‌های او را برجسته می‌کند.
