Coleman Hawkins The Essential

وقتی در همان ده قطعهٔ نخست، از بافت مخملی و صمیمیِ دونوازی با Ben Webster به اجرای نمادین سال ۱۹۳۹ در Body and Soul پرتاب می‌شویم و کمی بعد ساز هاوکینز در قالبی شبیه جاز-سامبا به صدا درمی‌آید، مشخص می‌شود که با یک گزینشِ متداول و تقویمی روبه‌رو نیستیم. پلی‌لیست «گزیدهٔ کلمن هاوکینز » که تحت عنوان Coleman Hawkins The Essential گردآوری شده، در قالب ۵۰ قطعه تلاش می‌کند گسترهٔ پنج دهه حضور این غول ساکسوفون تنور را در یک قاب جا دهد.

نقطهٔ قوت اصلی این مجموعه در بازتاب دادن روحیهٔ تطبیق‌پذیر هاوکینز است؛ نوازنده‌ای که بر خلاف بسیاری از هم‌دوره‌های دوران سوئینگ، در گذشته متوقف نماند. محوریت چشمگیر همنوازی‌ها به جذابیت کار افزوده است: پیوند گرم با Ben Webster در قطعاتی مثل Tangerine، گفت‌وگوی باوقار با پیانوی Duke Ellington در Wanderlust، ضرب‌آهنگ سرزنده در جلسات پاریس کنار گیتار Django Reinhardt، و حتی حضور در کنار نسل مدرن‌تر در قطعاتی با همراهی Thelonious Monk و Kenny Burrell. علاوه بر این، حضور غافلگیرکنندهٔ قطعات بوسانوا نظیر Samba Para Bean و O Pato در بخش‌های میانی، ریتم یکنواخت بالادهای جز را به‌خوبی می‌شکند.

اما این گستردگی، بهایی هم داشته است: آشفتگی در بافت صوتی و منطق چیدمان. پرش‌های پیاپی میان کیفیت ضبط‌های زنده و شفاف اواخر دههٔ ۵۰ و اوایل دههٔ ۶۰، و پس از آن بازگشت به صدای خشن‌تر و تاریخی شلاک‌های دههٔ ۳۰ (به‌ویژه قطعات با جنگو رینهارت و ارکسترهای اولیه)، پیوستگی اتمسفر را مختل می‌کند. جهش‌های ناگهانی در دینامیک سازها و تفاوت آکوستیک استودیوها، حس گوش دادن به یک آلبوم منسجم را از بین می‌برد و پلی‌لیست را بیشتر شبیه یک پوشهٔ تصادفی اما غنی جلوه می‌دهد.

گزیدهٔ کلمن هاوکینز برای کسانی که می‌خواهند لحن بم، تنفس‌های کش‌دار و ویبراتوی استوار هاوکینز را در قالب‌های متفاوت آزمایش کنند، ویترینی شنیدنی است؛ اما برای مخاطبی که به دنبال فضایی یکدست برای تمرکز یا پیگیری یک سیر تاریخی مشخص است، تغییرات مداوم جنس صدا و بافت قطعات می‌تواند تا حدی دافعه ایجاد کند.