Where the sea breathes

اما ویلز (Emma Wills)، نوازندهٔ گیتار کلاسیک، در آلبوم کوتاه «Where the sea breathes» از رپرتوارهای سالنی و اسپانیایی پیشین خود فاصله می‌گیرد و اثری درون‌نگرانه با الهام از سکون دریا ارائه می‌دهد. مهم‌ترین تحول این مجموعه، حضور صدای خود ویلز برای نخستین بار در کنار ساز است؛ آوازی که به‌جای خودنمایی، همچون امتدادی آرام و کم‌حجم برای طنین گیتار عمل می‌کند. او با کمرنگ کردن مرزهای سبکی، قطعاتی از آهنگسازان متفاوتی چون فدریکو مومپو (Federico Mompou) و جونی میچل (Joni Mitchell) را در فضایی واحد گرد آورده است.

نقطهٔ اوج اثر، بازخوانی قطعهٔ «Blue» از جونی میچل است که با لحنی آسیب‌پذیر و صمیمی اجرا شده و با تأیید شخصی میچل، در وب‌سایت رسمی او نیز بازتاب یافته است. در بخش‌های بی‌کلام نیز قطعهٔ «Tristesse» به‌خوبی حس آرامش و نرمی مدنظر هنرمند را منتقل می‌کند. با وجود انسجام فضاسازی و لطافت اجرا، ریتم بسیار کند و بافت کم‌افت‌وخیز قطعات ممکن است برای شنوندهٔ جویای اوج‌های دراماتیک یا تنوع پویا، بیش از حد ایستا به نظر برسد.