Rathlin from a Distance l The Liquid Hour

Yann Tiersen

202513 Tracks83m 46s
#
TITLE
  1. 1
    Ninnog

    Yann Tiersen

  2. 2
    Fastnet

    Yann Tiersen

  3. 3
    Rathlin from a Distance

    Yann Tiersen

  4. 4
    Tórshavn

    Yann Tiersen

  5. 5
    Norðragøta

    Yann Tiersen

  6. 6
    Papa Stour

    Yann Tiersen

  7. 7
    Bigton

    Yann Tiersen

  8. 8
    Caledonian Canal

    Yann Tiersen

  9. 9
    Stourm (feat. QUINQUIS)

    Yann Tiersen

  10. 10
    Ninnog at Sea

    Yann Tiersen

  11. 11
    Arne (feat. QUINQUIS)

    Yann Tiersen

  12. 12
    The Liquid Hour

    Yann Tiersen

  13. 13
    Dolores (feat. QUINQUIS)

    Yann Tiersen

درباره این آلبوم

راتلین از دور | ساعت مایع ؛ سفری موسیقیایی با یان تیرسن

Rathlin from a Distance | The Liquid Hour (راتلین از دور | ساعت مایع) از یان تیرسن (Yann Tiersen) در ۴ آوریل ۲۰۲۵ توسط میوت (Mute) منتشر شد؛ آلبومی دو بخشی با ۱۳ قطعه و مدت‌زمان حدود ۸۳ دقیقه که دو وجه کاملاً متفاوت اما به‌هم‌پیوسته از جهان موسیقایی تیرسن را در کنار یکدیگر قرار می‌دهد. بخش نخست، «راتلین از دور»، شامل هشت قطعه پیانوی بی‌کلام و درون‌گراست؛ آثاری مانند «نینوگ»، «فَست‌نِت»، «راتلین از دور»، «تورشاون»، «نورداگوتا»، «پاپا استور»، «بیگتون» و «کانال کالدونیایی» که هر یک نام یکی از مکان‌هایی را بر خود دارند که تیرسن در سفر دریایی سال ۲۰۲۳ از آن‌ها عبور کرده است. در این بخش، پیانو با تکرارهای مینیمال، سکوت‌های سنجیده و فضایی هیپنوتیزم‌کننده، حس حرکت در پهنه‌ای دورافتاده و تأمل شخصی را منتقل می‌کند.

در نیمه دوم، «ساعت مایع» مسیر موسیقی ناگهان گسترده‌تر و تجربی‌تر می‌شود و تیرسن پیانو را با الکترونیک، امبینت، ریتم‌های سایکدلیک و بافت‌های صوتی پرتحرک درمی‌آمیزد. قطعات «استورم»، «نینوگ در دریا»، «آرنه»، «ساعت مایع» و «دولورس» این بخش را شکل می‌دهند و در سه قطعه نیز اِمیلی کوئینکیس (Émilie Quinquis) حضور آوازی دارد. ایده این بخش به تجربه تیرسن از دریانوردی و لحظه‌ای بازمی‌گردد که پس از نزدیک به دو ماه حضور در دریا، در نیمه‌شب از عرشه قایق خود به نورهای بلفاست نگاه می‌کرد؛ تأملی که او را به تاریخ پرتنش شهر و مسائل اجتماعی و سیاسی گسترده‌تر پیوند داد. به همین دلیل، این آلبوم را می‌توان یکی از نمونه‌های روشن مسیر متأخر تیرسن دانست؛ جایی که پیانوی مینیمال و نئوکلاسیک او در کنار تجربه‌گرایی الکترونیک، به دو روایت متفاوت از سفر، تنهایی، مکان و دگرگونی درونی تبدیل می‌شوند.

از همین هنرمند

از همین حس و حال