Le Parc

Le Parc (لو پارک) آلبوم استودیویی تنجرین دریم (Tangerine Dream) است که در مه ۱۹۸۵ منتشر شد و با حدود ۴۱ دقیقه موسیقی، یکی از آثار شاخص دوره موسوم به «سال‌های آبی» گروه به شمار می‌آید. ایده آلبوم بر پایه نه پارک و باغ مشهور در نقاط مختلف جهان شکل گرفته و ادگار فروزه (Edgar Froese)، کریستوفر فرانکه (Christopher Franke) و یوهانس اشمولینگ (Johannes Schmoelling) تمام موسیقی آن را ساخته‌اند. قطعات مجموعه عبارت‌اند از: «بوا دو بولونی؛ پاریس» (Bois de Boulogne)، «سنترال پارک؛ نیویورک» (Central Park)، «پارک گوئل؛ بارسلونا» (Gaudi Park)، «تیرگارتن؛ برلین» (Tiergarten)، «باغ ذن؛ کیوتو» (Zen Garden)، «لو پارک؛ لس‌آنجلس» (Le Parc)، «هاید پارک؛ لندن» (Hyde Park)، «صخره‌های سیدنی» (The Cliffs of Sydney) و «پارک یلوستون؛ کوه‌های راکی» (Yellowstone Park). این ساختار، موسیقی گروه را از قطعات طولانی و تدریجی سال‌های نخست به قطعات کوتاه‌تر، ملودیک‌تر و سینمایی‌تر سوق می‌دهد؛ در عین حال هر قطعه تلاش می‌کند حال‌وهوای مکان مورد نظر را در قالب یک «کارت‌پستال صوتی» منتقل کند.

از نظر تاریخی، Le Parc اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا آخرین آلبوم استودیویی رسمی تنجرین دریم با حضور یوهانس اشمولینگ بود؛ او در اکتبر ۱۹۸۵ گروه را ترک کرد و سپس پل هاسلینگر (Paul Haslinger) به ترکیب گروه پیوست. در همین دوره، زبان موسیقایی تانجرین دریم بیش از گذشته به سمت ملودی‌های مستقیم‌تر و ساختارهای فشرده‌تر حرکت کرده بود؛ مسیری که در آثار بعدی مانند Underwater Sunlight ادامه پیدا کرد. قطعه «لو پارک» نیز با عنوان فرعی «لس‌آنجلس ـ استریت‌هاوک» به تم اصلی سریال آمریکایی Streethawk تبدیل شد و «یلوستون پارک» با حضور صدای کلر توری (Clare Torry)، خواننده مشهور اجرای «The Great Gig in the Sky» از پینک فلوید، پایان متفاوتی برای آلبوم رقم می‌زند. به این ترتیب، Le Parc را می‌توان نقطه تلاقی موسیقی الکترونیک فضایی تانجرین دریم با رویکردی تصویری، شهری و سینمایی‌تر در میانه دهه ۸۰ دانست.