Lily On The Beach

Lily on the Beach (لیلی روی ساحل) نوزدهمین آلبوم استودیویی تنجرین دریم (Tangerine Dream) است که در اکتبر ۱۹۸۹ توسط Private Music (پرایوت میوزیک) منتشر شد. این اثر که در ژوئیه و اوت همان سال در برلین و وین ضبط شد، در نسخه اصلی ۱۳ قطعه و حدود ۵۶ دقیقه موسیقی دارد و یکی از نمونه‌های مهم دوره‌ای است که گروه زبان الکترونیک خود را به سمت ملودی‌های روشن‌تر، ریتم‌های منسجم‌تر و استفاده بیشتر از سازهای غیرسینتی سوق می‌داد. قطعات آلبوم شامل «بیش از حد داغ برای چینچیلا» (Too Hot for My Chinchilla)، «لیلی روی ساحل» (Lily on the Beach)، «تابستان آلاسکا» (Alaskan Summer)، «رانندگی در صحرا» (Desert Drive)، «کوه شاستا» (Mount Shasta)، «ممنوعیت شبانه کریستال» (Crystal Curfew)، «خلیج پارادایس» (Paradise Cove)، «بیست‌ونه پالمز» (Twenty-Nine Palms)، «دره پادشاهان» (Valley of the Kings)، «رادیو سیتی» (Radio City)، «کافه انبه آبی» (Blue Mango Cafe)، «گِکو» (Gecko) و «غروب لانگ آیلند» (Long Island Sunset) هستند.

این آلبوم در کارنامه تنجرین دریم جایگاه ویژه‌ای دارد، زیرا جروم فروزه (Jerome Froese)، پسر ادگار فروزه، برای نخستین بار در یک ضبط گروه حضور پیدا کرد و گیتار لید قطعه «رادیو سیتی» را نواخت؛ اتفاقی که بعدها به حضور پررنگ‌تر او در مسیر گروه انجامید. از سوی دیگر، «غروب لانگ آیلند» نخستین تجربه تانجرین دریم با ساکسوفون بود؛ هوبرت والدنر (Hubert Waldner) در این قطعه ساکسوفون سوپرانو و فلوت نواخت. ترکیب کیبوردها، گیتار، درام و سازهای بادی، Lily on the Beach را از فضای کاملاً سینت‌محور بخشی از آثار قدیمی‌تر گروه دور می‌کند و به آن حال‌وهوایی گرم‌تر و ارگانیک‌تر می‌دهد. این مسیر پس از Optical Race و موسیقی فیلم Miracle Mile ادامه یافت و زمینه را برای دوره بعدی گروه و آلبوم‌هایی مانند Melrose فراهم کرد.