Arizona

«Arizona» از رابرت مایکلز (Robert Michaels) ادامهٔ مسیری است که این گیتاریست کانادایی با «Paradiso» آغاز کرده بود؛ موسیقی سازی‌ای که فلامنکوی نو را با تأثیرهایی از موسیقی آفروکوبایی و لاتین، جَز، راک و کلاسیک پیوند می‌دهد. در «Arizona» گیتار آکوستیک همچنان هستهٔ اصلی بیان مایکلز است، اما تنوع ریتمیک و ملودیک باعث می‌شود آلبوم صرفاً نمایش تکنیک نوازندگی نباشد. «Birds of Paradise» با وجه ملودیک پررنگ‌ترش از قطعات شاخص مجموعه است و «Arizona (Desert Sky)» نیز به‌خوبی گرایش او به فضاسازی در قالب موسیقی سازی را نمایندگی می‌کند.

جایگاه این آلبوم در کارنامهٔ مایکلز نیز قابل توجه است: «Arizona» دومین انتشار مستقل او بود و موفقیت دو اثر نخست، همراه با نامزدی جایزهٔ جونو، توجه بیشتری را به کارش جلب کرد و پیش از آلبوم بعدی، «Utopia»، مسیر او را به همکاری با وارنر موزیک کانادا رساند. نقطهٔ قوت «Arizona» همین تلفیق روان میان فلامنکو و زبان‌های موسیقایی دیگر است؛ ترکیبی که هویت نوازندگی مایکلز را از چهارچوب فلامنکوی سنتی جدا می‌کند.