Paradiso

«پارادیزو» (Paradiso) نخستین آلبوم رابرت مایکلز (Robert Michaels) و نقطهٔ شروع کار ضبط‌شدهٔ او در ۱۹۹۴ است. زبان اصلی اثر بر گیتار آکوستیک و فلامنکوی نو استوار است، اما مایکلز از همان ابتدا خود را به قالب خالص فلامنکو محدود نمی‌کند؛ تأثیر ریتم‌های لاتین و آفروکوبایی در کنار رگه‌هایی از جَز، راک و موسیقی کلاسیک، به نوازندگی او دامنهٔ بیشتری می‌دهد. نتیجه موسیقی سازی‌ای است که بیش از نمایش صرف تکنیک، بر ملودی و حرکت ریتمیک تکیه دارد.

«رقص کوپید» (Cupid’s Dance) و «سامبای غروب» (Sunset Samba) نمونه‌های مناسبی از این هویت‌اند؛ اولی وجه ملودیک و چابک نوازندگی مایکلز را برجسته می‌کند و دومی گرایش لاتین مجموعه را آشکارتر به پیش‌زمینه می‌آورد. اهمیت «پارادیزو» در کارنامهٔ او نیز همین‌جاست: عناصر سبکی‌ای که بعدها با نام رابرت مایکلز پیوند خوردند، در این آلبوم نخستین صورت منسجم خود را پیدا می‌کنند.