Via Italia

در «ویا ایتالیا» (Via Italia)، رابرت مایکلز (Robert Michaels) پس از تلفیق فلامنکو و موسیقی کوبایی در «کوبامنکو» (Cubamenco)، مسیرش را به‌سوی ریشه‌های خانوادگی ایتالیایی تغییر می‌دهد. این آلبوم موسیقی ملل، سنت‌های ترانهٔ ایتالیایی را از کانتسونهٔ ناپلی تا ریتم‌های تارانتلا با زبان معاصر گیتار مایکلز پیوند می‌زند. نتیجه صرفاً بازخوانی نوستالژیک نیست؛ تنظیم‌ها می‌کوشند مواد آشنا را با شخصیت نوازندگی او دوباره تعریف کنند.

نمونهٔ روشن این رویکرد «Notte Di Luce (Nights in White Satin)» است: بازآفرینی ایتالیایی قطعهٔ مودی بلوز (The Moody Blues) که در قالبی مبتنی بر تارانتلا از نسخهٔ اصلی فاصله می‌گیرد و به یکی از نقاط شاخص آلبوم تبدیل می‌شود. در کنار آن، پرداخت مایکلز به «Caruso–Torna Sorriento» وجه رمانتیک و ملودیک پروژه را برجسته می‌کند. «ویا ایتالیا» بیش از آنکه تغییر مسیر کامل باشد، گسترش همان گرایش همیشگی مایکلز به آمیختن سنت‌های موسیقایی با بیان شخصی گیتار است؛ این‌بار با تمرکز مشخص بر میراث ایتالیایی خانواده‌اش.