Café Manouche

«کافه مانوش» (Café Manouche) از آلساندرو دی ویرجیلیو (Alessandro Di Virgilio) در امتداد علاقه‌ای قرار می‌گیرد که سال‌ها بخش مهمی از هویت موسیقایی او بوده است: جیپسی جز و سنت مانوش. دی ویرجیلیو پیش‌تر گفته بود آشنایی جدی‌اش با این موسیقی از آثار جنگو راینهارت و موسیقی فیلم Midnight in Paris آغاز شد و بعدها همین مسیر به شکل‌گیری گروه Accordi Disaccordi انجامید. در «کافه مانوش» نیز تمرکز دوباره روی همین زبان موسیقایی است؛ اثری سازی که بیش از تغییر بنیادین سبک، بر حفظ حس سوئینگ و بیان آکوستیک تأکید دارد.

قطعاتی مانند «Rush Out» و «Lady O» نمونه‌های مناسبی از شخصیت آلبوم‌اند؛ موسیقی سرزنده است، اما اجرای دی ویرجیلیو اجازه نمی‌دهد انرژی ریتمیک به نمایش صرفِ تکنیک تبدیل شود. نقطه قوت «کافه مانوش» تسلط طبیعی او بر واژگان جیپسی جز است؛ هرچند وفاداری زیاد به این چارچوب باعث می‌شود آلبوم بیشتر ادامه و تثبیت مسیر پیشین او باشد تا تجربه‌ای برای گسترش مرزهای آن.