Stringweave

«استرینگ‌ویو» (Stringweave) از استرانز و فرح (Strunz & Farah) ادامهٔ همان پیوند فلامنکو، جَز و موسیقی ملل است که زبان این دو گیتاریست را شکل داده، اما با تنظیم‌هایی صمیمی‌تر و در بخش‌هایی خلوت‌تر. محور موسیقی همچنان گفت‌وگوی دقیق گیتارهای خورخه استرانز و اردشیر فرح است؛ با این تفاوت که حضور سازهایی چون ویولن، قانون، کواترو و سازهای کوبه‌ای لاتین و خاورمیانه‌ای، رنگ‌آمیزی آلبوم را گسترده‌تر می‌کند. منتقد GoodSound نیز ضمن تحسین ظرافت اجرا، اشاره کرده که اثر برای شنوندهٔ آشنا با کارهای پیشین گروه قلمرو کاملاً تازه‌ای نمی‌گشاید.

«Gypsy in the Wood» نمونهٔ روشنی از منطق تلفیقی آلبوم است: ریتمی پرویی در کنار ملودی خاورمیانه‌ای. در «Shamsa» نیز ویولن ال. سابرامانیام (L. Subramaniam) با بیان مُدال و رگه‌های موسیقی هندی، با بافت گیتارها درگیر می‌شود. نقطهٔ قوت Stringweave نه نوآوری بنیادین، بلکه انسجامی است که میان این زبان‌های موسیقایی متفاوت برقرار می‌کند.