Heat of the Sun

در «Heat of the Sun»، استرانز و فراه (Strunz & Farah) همان آمیزهٔ شناخته‌شدهٔ جَز جهانی و فلامنکوی معاصر را ادامه می‌دهند، اما تکیهٔ اصلی همچنان بر تعامل دو گیتار آکوستیک و بداهه‌پردازی است. نقد AllMusic این اثر را هم‌سطح کارهای پیشین گروه می‌داند و به توانایی خورخه استرانز و اردشیر فراه در قرار دادن جمله‌های بداههٔ پیچیده در قالب ملودی‌هایی ظاهراً ساده اشاره می‌کند. سازهای کوبه‌ای، به‌ویژه نوازندگی جان اولیوا، ضربان پرتحرکی به تنظیم‌ها می‌دهند و حضور ویولن چارلی بیشارات نیز رنگ متفاوتی به بعضی لحظه‌ها اضافه می‌کند.

«Jardín» با انرژی فوری و رفت‌وبرگشت سریع گیتارها یکی از نمونه‌های روشن این هماهنگی است، درحالی‌که «Dark Fire» با فضای تیره‌تر و ویولن بیشارات وجه آرام‌تر و تأملی‌تر آلبوم را برجسته می‌کند. نقطهٔ قوت اثر، شیمی اجرایی دو نوازنده و پیوند ریتم‌های چندفرهنگی با ملودی است؛ هرچند AllMusic معتقد است تفکیک شخصیت قطعه‌ها از یکدیگر به چند بار شنیدن نیاز دارد.